لغو قانون بی طرفی شبکه چه پیامدهایی برای صنعت بازی دارد؟

در اولین روزای آخرین ماه از سال ۲۰۱۷ میلادی، کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (یا به طور خلاصه FCC) رای به لغو قانون بی طرفی شبکه داد؛ قانونی که در زمان ریاست جمهوری اوباما تنظیم شده بود. تصمیم تازه FCC، این نگرانی رو به وجود آورد که تا همین چند وقت دیگه که خیلی هم دور نیس، دسترسی به اینترنت آزاد و باز محدود می شه و البته می تونه نتیجه های بسیار ناگواری واسه بازیای ویدیویی داشته باشه.

بی طرفی شبکه، به معنی رفتار برابر با تموم داده های موجود در اینترنته و خدمات دهندگان اینترنتی رو از دستکاری محتویات وب یا بی عدالتی قائل شدن میان اونا باز می داره. این بدون معناست که هیچ وب سایتی نسبت به دیگری در اولویت نیس. در نبود بی طرفی شبکه، هزینه های ثانویه می تونن وارد معادله شن، خصوصاً واسه شرکتای آنلاینی مانند نت فلیکس و این هزینه ها در آخر می تونه به دوش مصرف کننده بیفته. مثلا، سرویس دهنده اینترنت می تونه یه اتصال «خط سریع» پریمیوم واسه بعضی سایتا و سرویسا جفت و جور آورد که در آخر، به کاهش ترافیک اون دسته از وب سایتایی منجر می شه که در این برنامه مشارکت ندارن.

بی طرفی شبکه، موضوعی پیچیده اما مهمه و لغو اون تاثیری غیرقابل رد بر جمعیت گیمرها می ذاره. واسه صنعتی که حالا بیشتر از هر زمان دیگه به اینترنت متکیه، چشم انداز گیمینگ می تونه حامل خبرهای ناگواری باشه. با اینکه لغو بی طرفی شبکه هنوز عملی نشده و در دادگاه به رقابت کشیده می شه، آگاهی هرچه بیشتر درباره این قانون می تونه به مبارزات سخت تر واسه حفظ اون منجر شه.

نتیجه های دقیق لغو بی طرفی شبکه، موضوعیه که هنوز جای سوال داره اما دست کم چندین سناریو هست که می تونه شرایط رو واسه سرویس دهندگان و مصرف کنندگان پیچیده سازه. بیایید نگاهی داشته باشیم به بعضی از عاقبتای احتمالی لغو این قانون از طرف دولت ترامپ.

زیاد شدن قیمت سرویسا

اگه بی طرفی شبکه به کل کنار گذاشته شه، بزرگ ترین نگرانی واسه مصرف کنندگان، افزایش قیمتا میشه. موضوع فقطً درباره قیمت بالاتر اینترنت نیس، بلکه چگونگی دسترسی شما به اطلاعات یا بازیای ویدیویی هم تغییر می کنه. مثلا اگه یه ارائه دهنده پهنای باند، به خاطر ترافیک بالای پلی استیشن استور از شرکت سونی پول دریافت کنه، شایدً این مصرف کنندگان هستن که باید ما به التفاوت رو بپردازند.

علاوه بر این، امکان ارائه چندین سرویس به شکل پکیجای پولی هم هست که یه سرویس آنلاین رو در جایگاهی برتر نسبت به دیگری قرار میده. اگه AT&T یا کامکست قراردادی با سونی امضا کنن، رقیبی مانند مایکروسافت می تونه دچار آسیب شه و سرعت دسترسی به فروشگاه دیجیتال اش کم بشه.

پکیجای پریمیوم

پکیجای پریمیوم واسه کاهش لگ در بازیای آنلاین از همین حالا قابل خریداری هستن و این سرویسا -یا به بیان دیگه این مدلای تجاری- در نبود بی طرفی شبکه اشباع می شن. مثلا برنامه هایی مانند Haste و Outfox همین حالا وعده لتنسی پایین تر واسه گیمینگ آنلاین رو میدن. این سرویسا، هدف خود رو با دستکاری ترافیک و بهینه سازی اون واسه سرعت بهتر محقق می کنن.

واسه به کار گیری هرکدوم از این سرویسا، کاربر مجبور به پرداخت پوله. اشتراک Outfox، ماهیانه ۱۰ دلار و اشتراک Haste، ماهیانه ۵۰ دلار هزینه روی دست کاربر می ذارن. این راه حلی عالی واسه اجرای روان تر و سریع تر بازیای ویدیوییه، اما نبود وجود بی طرفی شبکه می تونه به معنی بی عدالتی میان آدمایی که هزینه بیشتری می پردازن با آدمایی که حاضر یا قادر به پرداخت اینجور ارقامی نیستن میشه.

به طور کاملً محتمله که سرویس دهندگانی مانند کامکست یا ورایزن، واسه «پکیجای گیمینگ» از کاربران پول بیشتری دریافت کنن؛ پکیجایی که سرعت دسترسی بالاتری به استورهایی مثل استیم و PSN رو جفت و جور می کنن. اگه مصرف کننده حاضر به پرداخت این ارقام نباشه، شایدً مجبور به تحمل سرعت دانلود کم شده میشه.

ظرفیت دیتای محدودتر و هزینه های مخفی

بی طرفی شبکه از سرویس دهندگان اینترنت می خواد تا هدفی شفاف در قبال قیمت گذاریای خود داشته باشن و شانس هزینه های مخفی رو کم کنن. FCC حالا برنامه داره این شفافیت رو نابود کنه و این بدون معناست که بیشتر کاربران نخوان دونست که هنگام ثبت نام واسه یه سرویس، واسه چی هزینه می پردازن و هم نخوان دونست که با عبور از ظرفیت دیتا، چه تبعاتی در انتظارشونه. یافته های اینجور تغییراتی مطمئنا واسه گیمرهای آنلاین و استریمرها بد میشه.

به گفته شرکت الکترونیک آرتز، تا ۵ سال دیگه ۶۰ الی ۷۰ درصد از گیمرها بهتر می دونن به جای خرید نسخه فیزیکی، بازیای خود رو دانلود کنن. امروزه دانلود بازیایی با میانگین حجم ۵۰ یا ۶۰ گیگابایت خیلی عجیب نیس و هرچه تکنولوژی بازیا پیشرفت می کنه، این حجم افزایش پیدا می کنه. با نیاز به دانلود فایلای حجیم تر و حرکت صنعت بازی به سمت رزولوشن ۴K، گیمرها نیازمند سرعت دانلود بالاتر هستن. با در نظرگیری احتمال هزینه های مخفی بیشتر، این دانلودها می تونه بدون آگاهی کاربر از هزینه هاش، بسیار زیاد تموم شه. ً ظرفیت دیتا و هزینه های مخفی، به پیشرفت دهندگان بازی، خصوصاً استودیوهای کوچکتر هم آسیب می زنه.

ناراحتی پیشرفت دهندگان جداگونه

کمپانیای بزرگ مانند نت فلیکس و چهره های سیاسی مانند برنی سندرز از شبکه اجتماعی توییتر واسه اعلام مخالفت خود با لغو بی طرفی شبکه استفاده کردن. با این حال، صدای هنرمندان و پیشرفت دهندگان جداگونه رو هم نباید نشنیده گرفت که در برابر خطرهای بیشتری نسبت به کمپانیای بزرگ هستن.

پیشرفت دهندگانی مانند اسکات بنسون (سازنده Night in the Woods) و تدی دیف (سازنده Hyper Light Drifter) نگرانیای خود نسبت به تغییرات احتمالی شبکه های اجتماعی رو گفتن و این شبکه ها رو پلتفرمی حیاتی واسه رسیدن به موفقیت می دونن. بنسون به صورت خاص نگرانه که سرویس دهندگان اینترنت، با کم شدن سرعت دسترسی به سایت شبکه های اجتماعی، راهی تازه واسه کسب درآمد پیدا کنن. اینجور مسئله ای، به معنی تحمیل هزینه های بیشتر میشه که دسترسی پیشرفت دهندگان جداگونه به جامعه ای وسیع از مخاطبان آنلاین رو مشکل می کنه.

دیف هم به موفقیت پیشرفت دهندگان مستقلی اشاره میکنه که به لطف سرویسای نشر شخصی، از پیدا کردن ناشر بی نیاز شدن. بدون وجود ناشر، بازی سازان جداگونه کنترل بیشتری روی محصول خود دارن؛ چه از نظر روش ساخت به موضوع نگاه کنیم و چه از نظر تبلیغات. استورهای دیجیتالی مثل استیم به تولیدکنندگان اجازه میدن که بازیای خود رو به صورت آنلاین و بدون هزینه های مربوط به عرضه فیزیکی منتشر کنن. لغو بی طرفی شبکه، می تونه به معنی زور به پرداخت هزینه های ثانویه از طرف پیشرفت دهندگان مستقلی باشه که به دنبال انتشار بازی خود هستن.

در مورد ارتباطات از راه دور هم تماشاگر مشکلاتی هستیم؛ چون خیلی از پیشرفت دهندگان بازی، به صورت دورکاری فعالیت می کنن. اشتراک گذاری فایلای حجیم واسه چندین بار در روز، دیگه جزو مزیتای دورکاری نیس و با شروع به کار ظرفیت به کار گیری دیتا، ً غیرممکن می شه. از اون جایی که بیشتر استودیوهای جداگونه بودجه ای محدود و ناچیز در اختیار دارن، خرید خطوط سریع واسه دور زدن این مشکلات هم جزو گزینه های روی میز نیس.

استارتاپای کوچیک مانند دیسکورد، که یه اپلیکیشن کنفرانس ویدیویی واسه گیمرها هستش، هم نگرانیای خاص خود رو دارن. مدیرعامل و هم-موسس دیسکورد، جیسون سیترون به نشریه Wired گفته که «بی طرفی شبکه شدیداً واسه استارتاپای کوچیکی مانند دیسکورد مهمه، چون با تموم ترافیک اینترنت باید به صورت برابر برخورد شه تا هممون به همون منابعی دسترسی داشته باشیم که کمپانیای بزرگ به اونا دسترسی دارن.»

جنگ هنوز به پایان نرسیده

با اینکه FCC رای به کنار گذاشته شدن قوانین بی طرفی شبکه داد، هنوز زمان زیادی مونده تا این جنگ به پایان برسه. وکلای ایالات جور واجور آمریکا واسه شکایت از FCC برنامه ریزی کردن و اتحادیه آزادیای شهروندی آمریک هم از کنگره خواسته تا دوبارهً شرایط رو به حالت قبل بازگرداند. نشریه واشنگتن پست ادعا می کنه که جنگ قانونی بر سر بی طرفی شبکه، اگه چند سال طول نکشد، ماه ها به طول می رسه.

گروه های وکالتی و کمپانیای بزرگ در دادگاه های تجدید نظر تصمیم FCC رو به رقابت می کشن، اما کاخ سفید، مجلس سنا و شخص رییس جمهور آمریکا هم می تونن تصمیم FCC رو لغو کنن. بدیش اینه در حالی که هر سه قوه به وسیله جمهوری خواهان اداره می شه و اونا نسبت به بی طرفی شبکه خوشبین نیستن، برگردونی قوانین بی طرفی شبکه می تونه خیلی سخت باشه. با این حال هنوز باید امیدوار بود که با قدرت گرفتن صدای مخالفین، سناریوهای بالا به واقعیت تبدیل نشن و اینترنت بازم فضایی بدون محدودیت و خلاقانه واسه ایده های جدید و ابداعات تازه باشه.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *