روانشناسی با موضوع مکانیسم­­های زیر بنایی تاثیرات تمرین حضورذهن

۲-۲۵-۱- عملکرد­های روان­شناختی حضورذهن

این که حضورذهن شامل “توجه کردن به روشی خاص: روی هدف، در لحظه­ی حاضر، و بدون قضاوته” همیشهٌ در ادبیات نقل شده. این بیان بعضی از پروسه های روان­شناختی اصلی رو اجمالاٌ بیان می­ کنه تا بر فعالیت­های درمانی حضورذهن تاکید کنه، و پس، ما از این بیان به عنوان چارچوبی واسه کشف و شناسایی این عملکرد­ها استفاده می کنیم.

 

۲-۲۵-۲- توجه کردن به روشی خاص

توجه کردن به روشی خاص اول لازمه آگاه شدن از راه توجه کردنه، یعنی، نظارت بر کانون توجه. در روان­شناسی شناختی، پروسه نظارت پروسه های فکری، که شامل نظارت بر کانون توجهه “فراشناخت” نامیده می­شه. این نظارت یه شرط لازم واسه هدایت فعال توجهه، اما ممکنه به خودی خود هم منافعی داشته باشه. پروسه های فراشناخت منتهی به رشد تمرکززدایی از تفکر می­شن، طوری که افکار به جای بازنمایی­های حتماٌ مستقیم واقعیت به صورت رخدادهای ذهنی زودگذر درک می­شن، تا به صورت شکلی از بینش فراشناختی درآیند (بیشاپ و همکاران، ۲۰۰۴؛ تیزدیل، ۱۹۹۹؛ تیزدیل و همکاران، ۱۹۹۵).

۲-۲۵-۳- توجه کردن روی هدف و در لحظه­ی حاضر

این شکل از توجه شامل هدایت هدف دار توجه به تجربه­ی لحظه­ی حاضره. تمرین عادت به حفظ حالت توجه به لحظه­ی حاضر می ­تونه باخبر شدن از منحرف شدن از این حالت رو زیاد کنه. نشخوار فکری یا تصویرسازی ذهنی مربوط به گذشته و آینده ممکنه به سرعت و به صورت پایداری مورد شناسایی قرار گیرد. حضورذهن می ­تونه نه فقط به وسیله­ی تشویق توجه کردن به لحظه­ی حاضر بلکه به وسیله­ی اجازه دادن به تجربه­ی لحظه­ی حاضر واسه پر کردن “فضای موجود توجه” منافعی جفت و جور کنه به طوری­که انحراف توجه از لحظه­ی حاضر کم بشه.

مداخلات حضورذهن تایید می­ کنن که پردازش شناختی تجارب گذشته و آینده کارکردهای مهمی در درمان داره. با این حال، نگرانی­ها و دل­مشغولی­هایی که ویژگی­ مشترک حالات روان­ناراحتی هستن با احتمال خیلی کم امتیازات درازمدتی دارن و معمولاٌ آسیب­شناسی روانی رو موندگاری می­ بدن یا شدید شدن می­ کنن. آموزش حضورذهن بر کاهش نشخوار به عنوان یه روش راه­حل­مدار تاکید می­ کنه، این روش انگار شروع ایجاد تغییر در مورد­ پردازش بر اساس هدف می­باشه و موجب ایجاد جلوگیری در مورد­ پردازش مفصل غیرضروری می­شه (بیشاپ، لائو، شاپیرو، کارلسون و آندرسون[۱]، ۲۰۰۴).

توجه کردن به لحظه­ی حاضر شامل توانایی حفظ تمرکز تا حد امکانه. این توجه، توجه به عاطفه­ی منفی، حس­های جسمی، یا افکار و تصاویر پریشون­ساز رو دربرمی­گیرد. این عمل در تقابل با دوری تجربی یا حواس­پرتی از تجربه­ی پریشون­سازه. اینجور دوری یا حواس­پرتی، وقتی مربوط به استرس­زاهای زودگذر باشه می ­تونه جواب عاطفی و مناسبی باشه، اما نسبت به رنج دراز مدت­تر یا پریشونی شدید جواب ناسازگارانه­ایه. هم­خوان با این موضوع، دلایل نشون می­دهد که تلاش واسه کنترل شناخت و عاطفه، مانند فرونشانی تفکر و کنار اومدن اجتنابی، معمولاٌ نتیجه دراز مدت ضعیف­تری رو پیش ­بینی می­ کنه (ویلسن و مورل[۲]، ۲۰۰۴؛ به نقل از گروه آموزشی پژوهشی حضورذهن ملبورن، ۲۰۰۶). این کاهش دوری و عکس العمل­پذیری به عاطفه و شناخت “منفی” زمینه­ای واسه روبرو شدن، و پذیرش این تجربیات جفت و جور می­ کنه (تیزدیل و همکاران، ۲۰۰۰؛ براون و رایان[۳]، ۲۰۰۳؛ رومر و اورسیلو[۴]، ۲۰۰۲؛ تیزدیل، ۱۹۹۹). این عملکرد حساسیت­زدایی، عاطفه­ی منفی رو کاهش و سلامت روان­شناختی رو بهبود می­بخشه (دیویدسن و همکاران، ۲۰۰۳).

استرس

۲-۲۶- توجه کردن بدون قضاوت

یه عملکرد فرضی که منافع تمرین حضورذهن رو در برداره نابودی به­کارگیری از زبون آزمایش کننده­ لفظیه.  قضاوت کردن در مورد تجارب یه شخص به عنوان گرایشی واسه تقویت اثرات اون در نظر گرفته می­شه. حضورذهن به ما می­آموزد به جای آزمایش تجربیات هیجانی و شناختی­مون، فقطٌ به اون­ها توجه کنیم. حضورذهن از راه کاهش عادت­های طبقه ­بندی دو بحث­ای تجربه، به عنوان راهبردی به درد بخور واسه تقویت و موافق کردن اعمال رفتاری و شناختی در نظر گرفته می­شه (هیز و ویلسن، ۲۰۰۳). این افزایش “انعطاف­پذیری شناختی” (رومر و اورسیلو، ۲۰۰۳) گشودگی به تجربه رو افزایش، و گرایش به برچسب زدن بعضی تجارب به عنوان “دشمن” رو کاهش می­دهد. این فلسفه­ی بدون قضاوت به افراد در مشکلاتشون کمک می­ کنه.

مشکلات

[۱]. Bishap, Lau, Shapiro, Carlson & Anderson

[۲]. Wilson & Murrell

[۳]. Brown & Ryan

[۴]. Roemer & Orsillo