ذهن ­آگاهی

ذهن ­آگاهی به رشد سه کیفیت دوری از قضاوت، آگاهی قصدمندانه و تمرکز به لحظه الان در توجه فرد نیاز داره که توجه متمرکز بر لحظه حال پردازش تموم جنبه­ های تجربه­ی بلاواسطه شامل فعالیت­های شناختی، فیزیولوژیکی یا رفتاری رو موجب می­شه. به واسطه تمرین­ها و فوت وفن­های بر اساس ذهن آگاهی فرد نسبت به فعالیت­های روزانه خود آگاهی پیدا می­ کنه، به کارکرد خودکار ذهن در دنیای گذشته و آینده آگاهی می­یابد و از راه آگاهی لحظه به لحظه از افکار، احساسات و حالت­های جسمی بر اون­ها کنترل پیدا می­ کنه و از ذهن روزمره و خودکار متمرکز بر گذشته و آینده رها می­شه (سگال و همکاران، ۲۰۰۲، به نقل از بیرامی، ۱۳۸۸)

هم اینکه، بیر(۲۰۰۳)، «ذهن ­آگاهی» رو به­عنوان مشاهده­ بدون قضاوت نسبت به جریان در حال پیشرفت داخلی و خارجی محرک­ها و بروز اون­ها تعریف کرد. قضاوت نکردن، ذهن­ آگاهی رو پرورش می­دهد وقتی شما با وضعیت هیجانی یا فیزیکی سختی رو به رو می­شید، قضاوت نکردن درباره­ی تجربیات، بیشتر از اون­چه که می­ببینن و هستین و چیزی که باید باشین، آگاه می­شید. البته این از پذیرش تجربیات لذت­آور و دردناک ناشی می­شه (جاکوبسن و همکاران، ۲۰۰۰ به نقل از آذرگون، ۱۳۸۹).

هر چند هدف اصلی ذهن آگاهی آروم سازی نیس، اما مشاهده رویدادهای منفی داخلی بدون هیچ گونه قضاوتی درباره اون­ها، یا تحریک فیزیولوژی باعث بروز آرامش می­شه. ذهن ­آگاهی مشاهده محرک­های داخلی و خارجی همون­گونه که اتفاق می­افتد بدون هیچ­گونه قضاوت و پیش داوریه. ذهن آگاهی مهارتیه که به افراد اجازه می­دهد که در زمان حال، حوادث رو کمتر از اون اندازه که ناراحت کننده­ان دریافت کنن. وقتی افراد نسبت به زمان حال آگاه می­شن دیگه توجه خود رو روی گذشته یا آینده معطوف نمی­کنن. بیشتر مشکلات روانی معمولاً با حوادثی که در گذشته روی داده یا در آینده اتفاق می افته مربوطه. مثلا آدمایی که اضطراب دارن نگرانی از مشکلات آینده باعث ایجاد ترس و دلشوره در اون­ها می­شه (کابات زین و همکاران،۲۰۰۲؛ بایر، ۲۰۰۳؛ به نقل از آذرگون، ۱۳۸۹). ذهن ­آگاهی براساس آموزش یه سری تکالیف به صورت هشیار و خود آگاهه. هر تمرین به طور هدف دار و آگاهانه می ­تونه ظرفیت و توانایی نظام پردازش اطلاعات رو زیاد کنه. آموزش ذهن آگاهی لازمه یادگیری فراشناختی و راهبردهای رفتاری جدید واسه متمرکز شدن روی توجه، جلوگیری از نشخوارهای فکری و گرایش به جواب­های نگران کننده س. هم اینکه باعث گسترش افکار جدید و کاهش هیجانات ناخوشایند می­شه (کری جی، ۲۰۰۴؛ به نقل از آذرگون، ۱۳۸۹).

اضطراب

الان خیلی از روان­شناسا بالینی از ذهن­آگاهی به­عنوان یه روش درمانی غیر دارویی بسیار موثر، واسه کاهش استرس و اضطراب استفاده می­ کنن. هم اینکه تحقیق­های گذشته نشون داده که ذهن آگاهی می ­تونه در درمان خیلی از مشکلات جسمی، روانی، ذهنی و دردهای طولانی و استرس تأثیری فوق العاده داشته باشه. در کل می­توان گفت هرچه آدم بیدارتر و هشیارتر باشه و حواسش نسبت به اتفاقات جاری و حالا زندگی­اش جمع­تر باشه ذهن­آگاه­تره و جواب­هاش به تحریکات زندگی با فکر­تر و مؤثرتر و آرامش و اطمینان قلبی اون بیشتره (ساسون، ۱۳۸۵؛ به نقل از رحمانی نوش آبادی، ۱۳۹۱).                                                                                                                                                                                                       
استرس

تازگیاً علاقه به به کار گیری مداخلات ذهن آگاهی واسه درمان اضطراب اجتماعی رو به زیاد شدنه. این تا حد زیادی براساس نقش مستند پروسه های توجهی مخالف در حفظ اضطراب اجتماعی (مثلا: توجه به نشونه­ های داخلی از تفکر منفی و تصور از خود ) می­باشه. با این­که تعریف ذهن ­آگاهی بین محققان و محققان فرق داره. با این حال، این عقیده که ذهن­ آگاهی شامل افزایش توجه و باخبر شدن از لحظه حاضره، در بین تعاریف جور واجور مشترکه (اشمرتز و همکاران،۲۰۱۲). فرایندهای توجهی محدود و ارزیابانه در مشکل اضطراب اجتماعی می­تونن در نقطه مقابل توجه ذهن­آگاهانه باشن که به معنی توجه کردن به یه روش خاص- متمرکز بر هدف، بودن در لحظه حال و غیر قضاوتمندانهه (کوکوسکی و همکاران، ۲۰۰۹). امکان داره که افزایش ذهن­ آگاهی به فرد کمک کنه تا توجه­اش رو به کار اجتماعی در دست انجام متمرکز کنه (اشمرتز و همکاران، ۲۰۱۲ ). ممکنه أثر ذهن­ آگاهی به واسطه ایجاد بهبودی در توانایی تنظیم هیجانات و کاهش نشخوار فکری باشه (اشمرتز، ۲۰۰۸). تصور می­شه که هدایت توجه فرد به تجربه حال حاضر ذاتاً منابع سوگیری رو درگیر می­ کنه که وگرنه ممکنه واسه نشخوار فکری استفاده شه. با در نظر گرفتن أثر ثابت شده پردازش پس رویدادی بر اضطراب اجتماعی، مدل­های شناختی الان پردازش پس رویدادی رو به عنوان یه عامل اصلی و نگهدارنده در اضطراب اجتماعی تصور می­ کنن. هم اینکه این پیشنهاد شده که اگر پردازش پس رویدادی رو بشه دچار اختلال کرد، اضطراب اجتماعی کاهش می­یابد، با اینکه هیچ مطالعه­ای منتشر نشده که به طور تجربی بررسی کرده باشه که چیجوری پردازش پس رویدادی دچار اختلال می­شه اما پاره ای دلایل هست که نشون می­دهد ذهن ­آگاهی اثر مخالف بر نشخوار فکری داره (کاسین[۳]و رکتور[۴]، ۲۰۱۱).                                 ممکنه ذهن ­آگاهی بتونه پردازش پس­رویدادی رو به وسیله کاهش شدت پریشونی که یه شخص در طول یه موقعیت اجتماعی یا عملکردی تجربه می­ کنه، کم کنه. مشاهده غیر قضاوتی افکار، هیجانات و احساس­های فیزیکی در غیاب رفتارهایی واسه فرار و دوری و فاجعه سازی عواقب باید کاهش جواب­های ترس رو تشویق کنه (کاسین و رکتور، ۲۰۱۱)، در واقع ذهن­ آگاهی با نشخوار فکری رابطه منفی داره (اشمرتز و همکاران، ۲۰۱۲) و تحقیقات گذشته نشون دهنده اون هستش که نشخوار فکری پس­رویدادی یه پروسه مهم در حفظ اضطراب اجتماعیه (اشمرتز، ۲۰۰۸). پس ذهن آگاهی ممکنه به واسطه کاهش نشخوار فکری مؤثر باشه (اشمرتز و همکاران، ۲۰۱۲). هم اینکه رابطه منحصر به فرد بین تحمل هیجانی ضعیف­تر و علایم اضطراب اجتماعی شدید نشون می­دهد که درمان اضطراب اجتماعی ممکنه  به وسیله مدل­هایی که بر افزایش درک و پذیرش هیجانات تمرکز دارن ثمر­بخش باشه (مکاتی و کوگل، ۲۰۱۳). ممکنه ذهن­ آگاهی به وسیله عملکرد­های دیگری با اضطراب اجتماعی رابطه داشته باشه. به­عنوان مثال بوگلز و مانسل (۲۰۰۴) بر نقش ذهن ­آگاهی در کاهش توجه متمرکز بر خود تأکید کرده­ان، در حالی­که بقیه بر پتانسیل ذهن ­آگاهی در کاهش سوگیری توجه واسه تهدیدهای اجتماعی تمرکز داشتن (اشمرتز و همکارن،۲۰۱۲). به نظر می­رسد ذهن­آگاهی زیاد شده، شایدً  شکلی سازگارانه از توجه متمرکز بر خود رو پرورش می­دهد که  نشخوار فکری و دوری هیجانی رو کاهش می­دهد و خود تنظیمی رفتار رو بهبود می­بخشه (بایر، ۲۰۰۹).

  • Byron

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[۲] – Kabat-Zinn

 

[۳] -Cassin

[۴]- Rector