دلیل موفقیت «ورود آقایان ممنوع»؟!

لزومی نداشت بازیگری مثل علی صادقی که در این سالای گذشته به یکی از آیکونای کمدیای کلامی و بی در و پیکر سینمایمان تبدیل شده در این فیلم حضور داشته باشه. اگه به موقعیتی که….

 

جزئیات ، کلید موفقیت

فیلم «ورود آقایون ممنوع» با اینکه یه کمدی موقعیت خوب، صمیمی و گرمه و اینم به خودی خود امتیاز کمی نیس اما سرحالی و طراوتش رو از کمدی موقعیت بودنش به ارث نبرده.

«ورود آقایون ممنوع» فیلم خوبیه بیشتر به دلیل تمرکز رامبد جوون بر جزئیات اثرش. از دیالوگ نویسی بگیرین تا جزئیات صحنه و حتی صداگذاری. در بعضی صحنه های فیلم، آمبیانسا شاهکار هستن. البته منظور از این آمبیانسا صداهایی مثل صدای ترمز ماشین هنگام دویدن دخترها نیس. مثلا آمبیانسایی مثل همهمه دانش آموزان در داخل مدرسه. این همهمها که در مدرسه درست می شن به طور کامل هدف دار هستن و ما صدای اونا رو به موقع و به جا می شنویم. مثلا وقتی که خانوم مدیر در آخر بدبینی در حال صحبته و حضور یه معلم مرد رو زنگ خطری واسه دانش آموزان می دونه این صداها پشت زمینه، کارکرد فوق العاده ای دارن. فیلم رامبد جوون پره از این جزئیاتی که همه و همه تو یه جهت و هدف قرار دارن. البته وقتی بحث جزئیات رو می کنیم اونو در قد و قواره و کارکردهای یه اثر کمدی می بینیم و نه در حد و اندازه های فیلمی مثل «درباره الی» که پایه کارش بر این جزئیات استواره. اینجا جزئیات به عنوان نقاط تاکید فیلمساز مطرح نیستن. نقاط تاکیدی که بیننده رو پس از تماشای اثر به فکر وا داره تا دوباره به اونا برگشت کنه. اینجا توجه روی جزئیات نقش برجسته سازی و انگار داغ کردن تنور سوء تفاهم رو رو دوش داره. فیلمی که براساس یه موقعیت استواره نیاز به این نوع جزئیات داره تا موقعیتی که واسه کاراکتر هاش خلق کرده رو بحرانی تر و سوء تفاهم برانگیز تر کنه. حالا این جزئیات رو به تموم فیلم گسترش بدین. به گریم عالی بازیگران، به اون برخورد اتومبیل معلم شیمی به اتومبیل خانوم مدیر، به جزئیات چهره بهاره رهنما و خیلی چیزای دیگه. به هرحال در این قرن جاری، تقریبا بیشتر حرفا زده شده و حرف نگفته ای نمونده اما به قول دیالوگ شاهکار مانی حقیقی در فیلم: «جوک خوب و بد نداریم. جوک گوی خوب و بد داریم.» قرار نیس حرف و داستان جدیدی رو ببینیم، همین که برامون خوب تعریف شن کافیه.

 

دیگه نقطه قوت فیلم هم بازیای خوب اون هستش. بازیا همه هماهنگ و یه دست هستن. البته ترس رامبد جوون در ارائه یه کمدی موقعیت خالص هم کمی به کار آسیب زده. وجود بازیگری چون علی صادقی در فیلم، با اینکه خیلی کم و در دقایق پایانی فیلمه اما خوب نشون میده که جوون از ساخت یه کمدی موقعیت خالص در این برهه وقتی کمی ترس داره. لزومی نداشت بازیگری مثل علی صادقی که در این سالای گذشته به یکی از آیکونای کمدیای کلامی و بی در و پیکر سینمایمان تبدیل شده در این فیلم حضور داشته باشه. اگه به موقعیتی که پایه کمدی این فیلم رو تشکیل میده ایمان داریم ( که به درستی هم ایمان داریم) پس علی صادقی این وسط چه می کنه؟ البته حساسیتی نسبت به حضور اون در این فیلم وجود نداره و اگه بخوایم نتیجه و محصول رو مهم بدونیمش بازم می بینیم که صادقی در این چند دقیقه ای که حضور داشت همونی بود که در همه کمدیای دیگه این چند سال بوده. همون اداها و همون شیرین کاریا. اگه کمدین بودن تو یه کمدی موقعیت، یه نمایش شخصی و شیرین کاری واسه خندوندن نیس. بلکه مهارت در قرار گرفتن تو یه قالب جدید و خلاقیت در اون محدوده س. کاری که رضا عطاران خوب از پسش بر اومد. اما انتخاب ویشکا آسایش واسه بازی در نقش خانوم مدیر، اگه نگیم بهترین انتخاب، حتما جزو چند انتخاب بازیگر برتر سال جاری در سینمایمان هستش. ویشکا آسایش بازیگریه که در طول یه سال اسمش خیلی بر سر زبونا نمی افته. نه سوپر استاره و نه یه بازیگر پرکار، اونم در میدون کمدی. پس طبیعی است که انتخاب اون واسه این نقش خاص یه کار عجیب است. شاید اگه این فیلم رو هرکی دیگری می ساخت محدوده انتخابش چند بازیگر همیشگی این نوع نقشا بودن اما جسارت و وسواس رامبد جوون در انتخاب این بازیگر ستودنیه.

به هر صورت پس از گذشت چند سال از سلطه کمدیای بی پایه بر سینمایمان، دیدن این کمدی خنده دار و سرگرم کننده اما اصولی و درست، شدیدا پیشنهاد می شه.

 

منبع: tehrooz.com

جمع آوری: آلامتو

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *