پایان نامه های سری پانزدهم

مقاله – بررسی تلفات ناشی از تصادفات جاده ای استان مازندران در سال ۱۳۹۳- قسمت …

و دسترسی به مراکز درمانی

سهولت در مهار آتش

تسهیلات امداد و نجات راه
)امداد رسانی جاده ای(

شاید در مقطعی نگاه به تصادفات جادهای به صورت اتفاقی غیر قابل اجتناب بود که امکان وقوع آن به عنوان نتیجه طبیعی استفاده از خودرو مورد پذیرش بوده، اما با توسعه تجربه و دانش در خصوص پدیده تصادفات و بررسی نقش علت و معلولی آن رویکرد جدیدی جای تفکرات اشتباه قبلی را گرفت. بدین ترتیب که با تقسیم عوامل موثر در وقوع تصادفات به سه گروه عوامل انسانی، عوامل مرتبط با وسیله نقلیه و عوامل مرتبط با راه و محیط اطراف آن، اقداماتی در جهت کنترل و یا کاهش علل تأثیرگذار آغاز گردید و این دیدگاه که امکان پیشگیری از وقوع یا کاهش عواقب تصادفات وجود دارد، به تدریج در میان متخصصان و جوامع گسترش پیدا کرد. در جدول زیر (جدول۲-۱)خلاصهای از رویکردهای پیشین در ارتباط با موضوع ایمنی حمل و نقل جادهای در دورههای زمانی مختلف ارایه گردیده است(۳۶).
جدول۲-۲- رویکردهای مختلف در ارتباط با ایمنی حمل ونقل جاده ای

دوره زمانی رویکردهای مختلف در ارتباط با ایمنی حمل ونقل جاده ای
۱۹۰۰-۱۹۲۰ وقوع تصادف نوعی بدشانسی است
۱۹۲۰-۱۹۵۰ رانندگان بی ملاحظه حوادث رانندگی را سبب می شوند
۱۹۴۰-۱۹۶۰ حوادث رانندگی یک دلیل غالب دارند
۱۹۵۰-۱۹۸۰ حوادث رانندگی ناشی از مجموعه ای از عوامل می باشند
۱۹۸۰-۲۰۰۰ رفتار انسانی مهمترین عامل بروز حوادث رانندگی است
۲۰۰۰-۲۰۱۴ حوادث رانندگی قابل پیشگیری هستند

پس از آن در تحقیقات صورت گرفته در زمینه عوامل بروز تصادفات، این چنین نتیجه گیری شد که سوانح رانندگی پدیدهای هستند که از ترکیب و به هم پیوستن چندین عامل اصلی و عوامل کمک کننده در بروز تصادفات رخ میدهند به این مفهوم که خطاهای انسانی با شرایط جاده و محیط و عوامل وسیله نقلیه ترکیب شده و منجر به رخداد سوانح میگردند. به بیان دیگر هیچ از عوامل سه گانه صلاحیت و شایستگی راننده یا عابر، طراحی مناسب وسیله نقلیه و رعایت استانداردها در طر احی راه به تنهایی باعث ارتقای ایمنی نشده بلکه همواره ترکیبی از سه عامل در رانندگی ایمن و پیشگیری از تصادفات نقش ایفا میکند. در اغلب مطالعات و نیز برنامه های ارتقای سطح ایمنی در کشورهای توسعه یافته و حتی در بعضی از کشورهای در حال توسعه عوامل موثر در رخداد تصادفات به صورت ترکیبی در نظر گرفته میشوند و بررسی تفکیک عوامل تصادفات حتی به صورت ترکیبی از اوایل دهه ۱۹۹۰ کمتر مورد کاربرد قرار گرفته و راهبرد برنامه ریزان ایمنی مبتنی بر اجرای همزمان تمامی برنامه های تدوین شده ارتقای سطح ایمنی حمل ونقل و کاهش تصادفات بوده است.