پایان نامه رایگان با موضوع DPPA2، سرطانی، میزان

بلکه بیشتر به عنوان مکمل آن برای افزایش مشاهده اجزاء بافتی در برش های بافتی می باشد. هدف تمام رنگ آمیزی ها شناسایی میکروکمیکالی حضور و توزیع موادی است که ما از حضور آنها به صورت ماکروکمیکال آگاه هستیم(67).
اصل مهم در IHC،مانند هر روش رنگ آمیزی دیگر ،شناسایی و لوکالیزه کردن سلول هدف در سلول و یا بافت میباشد که این عمل بر پایه یک نسبت Signal به noise مناسب می باشد.استراتژی اصلی برای دست یافتن به یک نتیجه رضایت بخش،وسعت دادن سیگنال ودر عین حال کاهش رنگ آمیزی غیر اختصاصی زمینه(noise) می باشد.(63)
یک آنتی بادی ،ملکولی است که توانایی ترکیب شدن اختصاصی به یک ملکول ثانویه به نام آنتی ژن را دارد.پروتئین ها و کربوهیدراتهایی که ساختار کمپلکس دارند ودارای پروفایل “Charge-Shape” سه بعدی می باشند آنتی زنهای مناسبی هستند(68).
ارزیابی هر آنتی بادی مصرف شده در IHC بر پایه دو نکته است: حساسیت (Sensitivity) و اختصاصیت(Specificity) راکسیون آنتی ژن-آنتی بادی برای IHC .مقایسه Sensitivity و Specificity بین آنتی بادیهای پلی کلونال و منوکلونال نشان می دهد که آنتی بادی پلی کلونال،نسبت به آنتی بادی منو کلونال بیشتر Sensitive است و کمتر Specific.به این دلیل که آنتی بادی پلی کلونال می تواند چندین محل باندینگ متفاوت را بر روی یک پروتئین (آنتی ژن) شناسایی کند در حالکه آنتی بادی منو کلونال فقط یک نوع محل باندینگ را بر روی آنتی ژن شناسایی می کند(63).
ملکولهای آنتی بادی با میکروسکوپ نوری و یا میکروسکوپ الکترونی قابل مشاهده نیستند ،مگر اینکه توسط روشهایی علامتدار یا Label شوند که اجازه مشاهده آنها را می دهد.سیستم های ردیابی ،علائم یا Lable های مشخصی را به آنتی بادیهای اولیه و یا ثانویه متصل می کنند تا اجازه مشاهده محل آنتی ژن_آنتی بادی هدف را در برشها ی بافتی بدهد. علائم و Lableهای متفاوتی تا به حال استفاده شده اند که شامل اجزاء فلورسنت وآنزیم های اکتیو می باشد که خاصیت القا تشکیل یک محصول رنگی را دارد که با مشاهده رنگ ایجاد شده ،امکان لوکالیزه کردن آنتی ژن-آنتی بادی به وجود می آید(63).
1-4-2- آنتی بادی اولیه DPPA2
ژن کد کننده پروتئین 2DPPA بر روی کروموزوم 3 انسانی (13q3) قرار گرفته، دارای 8 اگزون بوده و یک 297 آمینواسیدی را کد می کند. ساختار اولیه این پروتئین شامل یک موتیف SAP بوده و در هسته متمرکز شده است.این ژن در انواع مختلفی از سرطان از قبیل ریه، تخمدان، کبد و سرطان کولون بیان می شود (76). این کنسر تستیس آنتی ژن در موش نیز شناسایی و تحت عنوان 2DPPA نامگذاری شد. ژن کد کننده 2DPPA در موش بر روی کروموزوم 16 قرار گرفته و ساختاری مشابه با هومولوگ انسانی خود (2DPPA) دارد. 2DPPA در شکل گیری کروماتین، تنظیم رونویسی و تکثیر سلول های ES موشی نقش دارد (78).
سلول های سرطانی و سلول های جنینی پرتوان دارای ویژگی های مشترک زیادی از قبیل تکثیر نامحدود، توانایی تجدید خود، حفظ حالت غیر متمایز سلولی و تهاجم می باشند. بنابراین ژنهای جنینی از قبیل ژن کد کننده پروتئین 2DPPA که در مرحله در حال توسعه ژرم لاینی و جنینی و نیز در سلول های سرطانی بیان می شوند، ممکن است در ارتباط با این ویژگیهای سلول های سرطانی و جنینی باشند ولی تا کنون عملکرد دقیق این کنسر تستیس آنتی ژن ها بخصوص DPPA به درستی شناسایی نشده است (79)
بر پایه‌ی این فرضیه که علائم و کاربردهایی در آغاز وجود دارد، و یا پیشرفت برنامه‌زدایی و یا حفظ حالت سلول ساقه‌ی تکثیر یابنده تمایز نیافته در هر دو حالت جنین‌زایی و سرطان دیده می‌شود ما چندین ژن جدید را که به ویژه در جنین‌های پیش از کشت انسانی و PGCها تجلی می‌یابند را جدا کرده و نشان دادیم که آن‌ها در سرطان نیز تجلی می‌یابند. (80). یکی از این ژن‌ها ECSA نیز در موش با یک رویکرد بیوانفورماتیک شناسایی شده است و 2DPPA نام گرفته است (82). این ژن گزارش شده است که شکل عمده‌ی اتصال به DNA، SAP دارد و بنابراین یک نقش بالقوه در پیکربندی کروماتین و تنظیم رونویسی در آن دیده می‌شود.
بعضاً در جنین‌زایی، آن‌ها فقط در نمو خط زایا تجلی یافته‌اند که نشان می‌دهد تجلی آن‌ها مشابه با ماکروهای چندکاره است و زیرمجموعه‌ای از سلول‌های چندکاره را مشخص می‌کند. از این‌رو 2DPPA و همکارانش گزارش داند که تجلی2 DPPA همچون مارکرهای چندکاره‌ی دیگر مثل 4OCT و Nanog در سلول‌های ES موش به محض تمایز کاهش می‌یابد. تجلی محدود شده‌ی2 DPPA و4 DPPA در سلول‌های ساقه‌ی چندکاره و ساختار آن‌ها دارای شکل عمده‌ی SAP است که نشان می‌دهد این‌ها در حفظ چندکارگی و خودتجدیدی سلول‌ها ES نقش دارند. برای مطالعه‌ی نقش‌های آن در حفظ وضعیت‌های تمایز نیافته‌ی سلول‌های ES تجلی2DPPA توسط RNA سنجاق کوتاه (ShRNA) مجزا شده است. (82)
کاهش در تجلی2DPPA باعث تحریک تمایز سلول‌های ES می‌شود که با کاهش فعالیت آلکالین فسفاتاز و کاهش تجلی مارکرهای چندکاره در همراهی با افزایش تجلی مارکرهای زودتمایز یافته مشخص می‌شود. از این‌رو، کاهش تجلی2DPPAباعث کاهش تکثیر سلول‌های ES می‌شود. مجزا شدن به واسطه‌ی ShRNA در2Dppa باعث تمایز سلول‌های ES نیز می‌شود. این نتایج نشان می‌دهد که 2DPPA و4DPPA نقش‌های ضروری در حفظ چندکارگی و خودتجدیدی سلول‌های ES در شرایط آزمایشگاهی بازی می‌کند.
جهت مطالعه‌ی نقش‌های 2 DPPA در حفظ ویژگی‌های سلول‌های ES، سلول‌های ES دارای 2 DPPA خنثی ایجاد شده‌اند. مطابق گزارش Du و همکارانش، رشد سلول‌های ES با 2 DPPA خنثی در مقایسه با نوع وحشی به تأخیر افتاده است. از این‌رو آنالیز ریز آرایه‌ی CDNA در سلول‌های ES با 2 DPPA خنثی نشان داد که تجلی بسیاری از ژن‌ها شامل آن‌هایی که در نمو سلول زایا نقش دارندف تنظیم کاهشی یافته است. با این وجود سلول‌های ES با 2 DPPA خنثی یا مکانیسم‌های جبرانی، نمو طبیعی یافته‌اند که با آن می‌توانند چندکارگی و خودتجدیدی را علیرغم تجلی ژن تغییر یافته حفظ کنند. اختلاف بین موش ویران شده و ShRNA در نقش‌های 2 DPPA در حفظ خودتجدیدی و چندکارگی سلول‌های ES حل نشده باقی مانده است.
سلول‌های سرطانی و سلول‌های جنینی چندکاره، ویژگی‌های مشترک بسیاری دارند مثل تکثیر نامحدود و توانایی خودتجدیدی. از آن‌جایی‌که 2 DPPA در تکثیر سلول‌های ES موش نقش دارد، مشابه انسانی آن نقش مهمی در تکثیر سلول‌های سرطان ریه دارد. همراه با تجلی محدود 2 DPPA در تومورها این نتایج نشان می‌دهد که 2DPPA یک هدف برای درمان ایمنی با آنتی‌ژن خاص در NSCLC است. از این‌رو درک بهتر نقش‌های 2DPPA در تکثیر و حفظ فعالیت سلول ساقه در سلول‌های سرطانی منجر به نمو رویکردهای درمانی جدیدی برای NSCLC خواهد شد.
پس از گاسترولاسیون، DPPA2 و DPPA4 فقط در خط زایای در حال نمو تجلی یافتند که نشان می دهد این ژن ها سلول های چرخه ی چند کاره را مشخص می کنند.
در خط زایا هر دو ژن با واگذار شدن سلول های زایا به مسیر اووژنز یا بلافاصله واگذار شدن به مسیر اسپرماتوژنز تنظیم کاهشی داشتند.
ویژگی های تجلی خط زایای مشابهی در مارکر های دیگر چند کاره مشاهده شده که مشخص می کند مارکر های چندکاره باید در هنگام نمو خط زایای جنینی تنظیم کاهشی داشته باشند(80).
برآیندی که ممکن است برای تسهیل تمایز خط زایای مناسب لازم باشد مطالعه تجلی و عملکرد مارکر های چندکاره مثل DPPA2 و DPPA4 و احتمالا جنبه های جدیدی از تنظیم چندکارگی و نمو خط زایا در پستانداران آشکار می شود.
سلول‌های سرطانی، بسیاری از رفتارهای سلول‌های جنینی چندکاره مثل تکثیر نامحدود و ظرفیت خودتجدیدی و مهاجرت را تکرار می‌کنند. توالی A سرطان جنینی (ECSA) که بعدها ژن همراه 2 چندکاره‌ی نموی (2DPPA) نامگذاری شد یک ژن جنینی جدا شده از جنین‌های پیش از کشت انسانی چندکاره است. (80).
با توجه به نقش پروتئین DPPA2 در روند رشد و نمو سلولهای جنینی و سیر مراحل رشد جنین، و نیز اهمیت این پروتئین در ایجاد و حفظ خصوصیات کلیدی سلولهای بنیادی جنینی، و از آنجائیکه سلولهای سرطانی در بسیاری از رفتارها و مشخصات رشد و نموی خود مشابه سلولهای بنیادی عمل می کنند، هدف ما در این پژوهش، بررسی و انالیز میزان بیان این پروتئین در سلولهای نرمال و سرطانی کولورکتال بیماران مبتلا به بدخیمی های کولورکتال و آنالیز ارتباط بین این بیان ژن و فاکتورهای کلینیکوپاتولوژیکی بیماران مربوطه از قبیل سن، جنس و بقای بیمار و نیز مشخصات تومور از قبیل اندازه، محل، Stage، Grade و متاستاز سلولهای سرطانی به گره های لنفاوی مجاور بوده است، تا بر اساس نتایج بدست آمده، یک فاکتور پیش آگهی دهنده و یا تشخیصی برای سرطان کولورکتال و یا یک هدف درمانی مناسب جهت پیشگیری از سیر صعودی بدخیمی معرفی گردد.
اهداف و فرضیات
هدف کلی:
بررسی بیان پروتئین جنینی دخیل در رشد و نمو DPPA2 در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال با روش ایمونوهیستوشیمی.
اهداف اختصاصی:
1-تعیین- میزان بیان ژن DPPA2 در نمونه های سرطانی کولورکتال
2-تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با grade نمونه های سرطانی کولورکتال
3- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با stage نمونه های سرطانی کولورکتال.
4- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با Metastasis نمونه های سرطانی کولورکتال
5-تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با سن در نمونه های سرطانی کولورکتال
6-تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با جنس در نمونه های سرطانی کولورکتال
7-تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با location در نمونه های سرطانی کولورکتال
8- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با size در نمونه های سرطانی کولورکتال
9-تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با node در نمونه های سرطانی کولورکتال
10- تعیین- میزان بیان ژن DPPA2 در نمونه های سالم کولورکتال
11- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با grade نمونه های سالم کولورکتال
12- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با stage نمونه های سالم کولورکتال
13- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با Metastasis نمونه های سالم کولورکتال
14- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با سن در نمونه های سالم کولورکتال
15- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با جنس در نمونه های سالم کولورکتال
16- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با location در نمونه های سالم کولورکتال
17- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با size در نمونه های سالم کولورکتال
18- تعیین- ارتباط میزان بیان ژن DPPA2 با node در نمونه های سالم کولورکتال
هدف کاربردی:بررسی ارتباط بیان ژن DPPA2 با درجه رشد و نمو سلول های سرطانی کولون به منظور معرفی یک مارکر برای پیش بینی سیر سرطان زایی و یا تشخیص مرحله ی سرطانی سلول های غیر نرمال بافت کولون
فرضیات یا سؤالات تحقیق:
1-میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال چقدر است؟
2-میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های بافت سالم کولورکتال چقدر است؟
3-آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال با سن ارتباط دارد؟
4-آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال با جنس در ارتباط است؟
5-آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال با SIZE در ارتباط است؟
6- آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال با location در ارتباط است؟
7- آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال با nodeدر ارتباط است؟
8- آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی کولورکتال با grade در ارتباط است؟
9- آیا میزان بیان ژن DPPA2 در سلول های سرطانی

مطلب مرتبط با این موضوع :  پایان نامه رایگان با موضوعداری، نتایج، افزایش

دیدگاهتان را بنویسید